itiraflarım

Çıktığım bütün sevgililerime "Ahmet" diye lakap takan rahmetli babannem, kocamla henüz çıkarken tanıştırmaya götürdüğümde, ağzı o kadar alışmış ki kocama "Nasılsın oğlum Ahmet?" dedi. Şaşkınlıktan ve biraz da kızgınlıktan bocalayan kocam, "Benim adım X efendim, Ahmet değil." diyerek düzeltmeye çalışırken, halamla biz gülmekten kriz geçirmiştik. Tabii günlerce çok bozulan kocama, Ahmet'in lakaptan başka bir şey olmadığını anlatıncaya kadar göbeğim çatlamıştı.

Birbirleriyle evli ve aynı işyerinde çalışan iki kişiyi, aynı arkadaşlık sitesini incelerken yakaladım. Tüm arkadaşlar takipteyiz, bir de birbirleriyle tanışırlarsa çok daha eğlenceli olacak.

"Eti pilav üstü veriyorum" dedi. "Pilav sevmiyorum, ekmek arası istiyorum" dedim. "Pilav arası ye" dye üsteledi. Ekmeği alıp kendim yapacaktım ki elimden aldı "Pilav üstü daha güzel olur, öyle yesene" dedi. Sonunda kavga ettik, kahvaltıya talim oldum. Bir yemek yüzünden bile kavga etmeye başladık ya, bir daha konu bulmada sorunumuz olacağını düşünmüyorum.

20 senelik evliğin ardından, borçlar ve sıkıntılar bahane edildi ve bizi korumak adına(!) boşanmaya ikna edildim. Ve boşandım. Borçları beraber ödüyoruz. Aynı evde yaşayıp, aynı yatakta eskiden olduğu gibi yatıyoruz. Tek değişen şey görünüşte evrak üstünde olan işlemler. Görünmeyen yanı ise kalbim. Kırıldım, incindim... Nadiren beni üzmüş olan kocam, korumak adına yaptığı bu işte beni kırdığının farkında bile değil. Ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bilemez oldum.

Umumi tuvalette gördüğü "Bulmak istediğin gibi bırak" yazısı nedeniyle temizlik ekipmanıyla temizliğe girişen benden başka kimse var mıdır acaba.

Üniversiteyi bitirdikten sonra yurtdışında çalışmaya başladım. Aşağı yukarı her yıl yeni bir ülkeye geçiyorum. Ülkeler tarih sırasına göre: Rusya Kazakistan, Azerbaycan, Gürcistan ve ABD. Buradaki işim kısa bir süre sonra ve sonraki durağın hangi ülke olduğunu bilmiyorum. Bütün kişisel eşyalarım bir valiz ve bir sırt çantasını dolduracak kadar. Her yeni ülke ile yeni bir başlangıç yapmaktan yoruldum. Farklı kültürlerin içinde bulunmanın, insanı bukadar yoracağını düşünmüyordum. Türkçe-İngilizce kırması garip bir dil ile iletişim kurmaya çalışıyorum. Hiçbir yerde kendimi evimde hissedemiyorum.

Dikenli tellerde elektrik vardır uyarısının doğruluğunu ıslak ellerimle kontrol ettim. Hayır, yokmuş :)

İnternet'te tanıştığı ama yüzünü görmediği kızla AVM'de buluşmak üzere sözleşen ama hedefi şaşırıp, yanlış kıza merhaba diyen tek kişi değilimdir umarım.

Dans kursuna başladım. Soranlara, "Çok hareketsiz kaldım, kişisel gelişim vb...." şeyler söylüyorum. Asıl sebebi ise, kızların o kadar fiziksel temasla daha kolay tav olacağını düşünmem. Ne yapayım... Ben de erkeğim.